شکلات در دهانم آب می شود ، می رود . نه شیرینی ، نه لذتی . هر چه بود ، تمام شد .

هوس می کنم بنویسم .

به نام خدا

خرداد هوایی چشمان توست ... . می دانی ، خرداد جایی درست حوالی چشمان توست . کوچه های بی پایان خاطرات تو ، یاس های قد کشیده بر روزهای من ، هفته های پر ز یاد توست . خرداد ، یک حساب ضرب و جمع ساده از نگاه تو ، جمله ای به وسعت نگاه من لابلای حرف های توست .

عاشقانه .

***

آخر که می داند که هر بار که بهارمی آید که رفتنی شود و ظهرها کمی گرمتر می شود از آنچه می توان بهاری اش نامید ، هوای دلم شرجی می کند . آخر که را گفته بودم که امسال ، و تا به امروز ، هیچ پرستویی ندیده ام . آخر ... .

امسال ، و تا به امروز ، هیچ پرستویی ندیده ام . و من دیروز بود که به یاد پرستوها افتادم . و شرمم شد ؛ از تمام پرستوها ، و از آسمان ، و از خدا ، و از خود . که سر به هوایی عادتم بود و اما ، امسال ، و تا به امروز ، هیچ پرستویی ندیده ام . و دیروز سر به آسمان بلند کردم ، با تمام شرمی که داشتم . اما هرگز به کسی نگفتم که دیروز دیر بود برای دیدن پرستوها . و هرگز به کسی نگفتم ، که چه اندازه دلتنگ شده بودم ، صدای ناساز پرستوها را .

دیروز آسمان هنوز هم آبی بود . مثل همیشه . و من دور . و دلتنگ . و دیروز بود که خرداد ، شرجی ، آسمان ، خدا ، چند سطر از سهراب ، و تو ، مرا به غربتی که روزگاری تمام روزهایم را پر کرده بود کشاندید. و من از هوس هايم نوشتم ، بر روی یک کاغذ ، که کسی نمی داند کجا ، لای کدام کتاب ، در کدام فصل ناخوانده ام جای کرده ام .

و دیروز ، و به یک باره بود ، که یادم افتاد که من مدتها ، درست تا همین دیروز ، جواب سلام خودم را نداده ام . با وچود تمام آگاهیم از سلام . و با وجود تمام احترامی که برای خودم قائل بوده ام ، و برای سلام ، و برای یک شروع ، که لابد همیشه یک سلام است که بهانه اش می شود ... .

دیروز تقویم کمی مرا دلتنگ کرد . کمی هوایی ، کمی غمگین ، کمی شاعر .

دیروز روز خوبی بود . روزی برای من ، روزی برای آسمان ، پرستوها ، روزی برای تمام هوس های از یاد رفته ام . روزی پر از سلام ، پر از احترام ، روزی پراز خاطره ، روزی پر از خدا . روزی پر از شعر . روزی پر از عاشقانه . پر از تو . دیروز ، خرداد بود . روزی پر از من ... .

" بهار که می آید عطر مریم پیچیده در خاطراتم نفس هایم را درگیر خود می کند . بهار که می آید نفس کشیدن سخت می شود . سخت تر می شود . چه می دانم ، لابد مریم به من نمی سازد . یا که شاید این خاطراتند که مرا نمی سازند . "

درست همانجا که روز آخر باید باشد ، که تقویمی باید بسته شود ، سالی باید نو شود ، درست همانجا که داستان تمام می شود ، آسمان دلگیر می شود ، باران شروع به باریدن می کند. بوی خاک ، عطر مریم ، شیشه های خیس ، شاخه های نم خورده ، پیاده روهای خلوت ، پونه های کم کمک قد کشیده ، ثانیه هایی که مانده اند تا یک شکوفه ، ثانیه هایی که مانده اند تا یک آغاز .

یا مقلب القلوب . یا محول الحول . حول حالنا .

و فردا باید باز صفحه هایی ورق بخورند . جاهایی نوشته شوند . روزهایی بگذرند . جمعه هایی خط بخورند . و فردا باید باز هفته هایی ماه ، ماه هایی فصل ، و فصل هایی سال شوند . و فردا باید باز روزهایی باشند که ما را به تردید کشانند . روزهایی باشند که ما را بسازند ، روزهایی که با ما نسازند .

وفردا باز شروعی است دیگر . برای یک غزل ، که شاید با هم خواندیم . یک روز ، که شاید با هم باشیم . یک حرف که شاید به هم زدیم . خنده هایی که شاید با هم کردیم . گریه هایی که شاید برای هم . و فردا باز عده ای انتظار دیدنمان را دارند ، و عده ای هستند که باید بروند . و فردا باز روزهایی هستند آبی ، روزهایی ابری ، . شب هایی مهتابی ... .

بهار مرا به یاد تقویم های صف کشیده بر گوشه ای از کتابخانه ی پدرم می اندازد . قفسه هایی خالی از کتاب و تمام آنچه می توانست در یک جیب جا بگیرد . وسوسه هایی کودکانه ، شاید برای تصاحب سالهایی که رفته اند . تصاحب خاطرات .

سالهایی که جز شماره هایی نبودند که خواندنشان گاه کمی سخت باشد. عکس هایی لابلای این ماه ها ، در میان این صفحه ها . هم بهار زیبا بود ، هم تابستان هوس انگیز . هم پاییز را دوست داشتم . و هم زمستان . صفحه ی اول هم که جای خود داشت . سطری از حافظ که زیاد مهم نبود آن روز ها . و دعایی که به دل می نشست . ماهی هایی درون تنگ . و ماه هایی که هر یک پر بودند از جمعه هایی به رنگ قرمز . چه می شد اگر تمام این سطر ها قرمز بودند . همیشه تعطیل . لابد این ماهی ها هم همیشه تعطیل بوده اند که قرمز شده اند .

بهار مرا به یاد تو اندازد . وقتی که رفتی ، و زود بود برای تجربه ی آنها که می روند . و میوه ها هنوز کال بودند . دست هایم آن روزها دیگر هوس هیچ چیدنی نمی کردند ، هنگامی که رفته بودی ، و از تو تنها یک خاطره مانده بود . و یک عصا . و یک سکوت که بر نیمکتی زمخت ، درست در آغاز سبزی یک باغ ، درست در ابتدای فصلی از درخت ، درست در شروع یک هوس سنگینی می کرد . و از تو تنها یک سنگ مانده بود . و یک نام . که آن روز ها دیگر خواندنش سخت نبود . نام تو بود آخر . و یک کتاب . نقش بر سنگ . که در صفحه ی اول با خطی درشت نوشته شده بود ولادت . و درست همانجا ، در صفحه دوم ، وفات . و تاریخ هایی که هنوز هم مهم نبودند . و دلی که برایت تنگ شده بود . درست وقتی که نبودی . و بهار بود . لابد همیشه هم بهار نباید درست به زیبایی تمام فصل ها باشد .

و بهار نیمه شب هایی است بر پیاده روهای خیابانی خلوت و ساکت ، پر از شب بو . بوستانی پر از سبزی چمن ، لطافت شبنم و تنهایی من . و بهار قدم های بی حساب من است هنگامی که این خیابان ها خلاصه می شوند در من و ماه . شب هایی از جنس نقره .

و بهار شعر های عاشقانه ایست که من سروده بودم . و بهار بارانی از گلبرگ است وقتی که دلتنگی امان از من بریده بود . نسیمی پر از هوس های یک شکوفه . و بهار چشم هایی است که هرگز فراموشم نشد . و بهار آغاز یک عشق بود . آغاز یک شعر .

و بهار عطر مریمی است پیچیده در خاطراتم . که نفس کشیدن را سخت می کند . که گذشتن را سخت می کند . که نوشتن را سخت می کند . ( نقطه )

" عماد "

به نام خدا .

بگذار تا بگویم . از سه شنبه هایی که بی تو سپری می شوند .

از پنج شنبه ها ، هنگامی که دیگر صفایی ندارند . از شنبه هایی که بی هیچ شوری می آیند و می روند . از یکشنبه هایی که بی دغدغه ام . از چهارشنبه هایی که در یک صفحه ی سفید خلاصه می شوند ، وقتی که دیگر هیچ عاشقانه ای نمی نویسم . از جمعه ها ، هنگامی که من کم توقع شده ام . از دوشنبه ها ... .

بگذار تا بگویم . از حرف هایی که دیگر نمی زنم . شعر هایی که دیگر نمی خوانم . کتاب هایی که دیگر مادرم مجبور نیست مرتبشان کند ، هر بار ، هر روز . هر بار . از تمام روزهایی که سعی می کنم فراموشم شوند . از تمام سال هایی که می خواهم از یاد ببرم . از تمام سطر هایی که دیروز سوزانده ام . لحظه هایی که به باد سپرده ام . از خیابانی که هر بار مسیرم را کج کرده ام ، نکند قدم هایم باز تجربه اش کنند .

بگذار تا بگویم .

از روزهای ابری ، شمعدان های صف کشیده بر حیاط گلفروشی که همین نزدیکی هاست . ماهی های کوچک قرمز که دیروز نگاه دختری را می دزدیدند . از تازه شدن های ویترین مغازه ی یک دوست . از خنده های یک مادر و فرزند در صف اتوبوس . از یک پیرمرد که دیروز خبر ازشهریه ی دخترش می گرفت . مردی که به دنبال جایی بود برای نشستن . از آسمان که امروز تشنه ی باریدن بود .

سطرهای زیادی منتظر ، حرف های زیادی در دل ... . قصه تمام شده است . قصه تمام شده است ، درست به همین زودی . درست به همین سادگی . درست به همین ناگهانی . در میانه های داستان . وقتی هنوز شیرینی یک اتفاقِ به ناگاه تجربه نشده بود . و فرصت زیاد بود ؛ برای نوشتن از یک بوسه ، یک نگاه ، یک دل ، شعری که هنوز سروده نشده بود ... .

قصه تمام شده است و من نمی خواهم حتی نامی از کلاغی بشتوم که نمی دانم چرا هرگز به خانه نرسید . لابد قسمت نبود ، یا که شاید قسمتی بود که من نبودم .

زود . درست به همین زودی ، پایان ماجراست و برگ هایی که خالی مانده اند . سطر هایی که ناتمام . این بار نه اما مثل یک عاشقانه .( ناتمام هایم آخر زمانی همه عاشقانه بودند . ناتمام . عاشقانه )

قصه تمام شده است . قصه تمام شده است . بد تمام شده است .

" دلتنگی .

درد غریبی است دلتنگی که نه درمان دارد و نه آنچنان آزارت می دهد . می کشاندت تا تمام دلخوشی ها و تمام خنده ها و تمام آنچه از این ثانیه ها توقعت است . توقعت بود .

می گویند ما آدم ها پرتوقعیم . دل می بندیم و تمام آنچه می خواهیم را ... می خواهیم .

دلتنگی حکایت امروز من است و این روزهای مانده تا بهمن و این ابرها که می آیند و می روند ، نه اما برفی است و نه توقعی که بارانی ببارد . آخر فصل باران کجا و امروز کجا ... .

چه بیگاه دلتنگ شده ام این روزها باران را... .

وسعت جغرافیای چشمانت را ، در زیر باران ، وقتی که دستانت گره خورده باشند به دستانم .

... .

چرکنویس - بیست و پنجم دی هشتاد و هفت "

و امروز باران بارید . میان تمام دلتنگی هایم ، زمانی که دیگر برایم مهم نبود ، هوس هایم ته کشیده بودند .

و امروز باران بارید و مرا دلتنگ تر کرد . در میانه های زمستان . درست همانجا که دی نفس های آخر را می کشید .

" باریدن عادت ابر ، ابر عادت بهار ، و بهار عادت زندگیست ". نمی دانم اما تعبیر این باران های نا تمام زمستان چیست . درست وقتی هنوز سفیدی برف بر زمین نقش است .

... .

عجیب دلگیرم این روزها ... .

حرف هایم این روزها هیچ شباهتی به یک قصیده ، به یک غزل ، حرف هایم هیچ شباهتی به یک شعر ندارند . حرف هایم هیچ شباهتی به این روزها ندارند . به این مردم . به این خیابان های شلوغ . به تویی که خیره می شوی به چشمانم درست همان موقعی که دیگر نوری نیست در این چشم ها .درست همان موقعی که پر از فریادم . حرف هایم هیچ شباهتی به قول ها ، حرف ها ، دل هایی که مردم می بندند و یادشان می رود ندارد . و چه زود یادشان می رود . من فقط می نویسم . می نویسم از تمام آنچه هر روز را برایم رنگی می کند ، نمی گذارد که خواب هایم حتی ؛ حتی خواب هایم سیاه باشند و سفید . من فقط می نویسم . می نویسم از تمام آنچه زندگیم را معنی می دهد . از تمام آنچه دلم را خوش می کند ، مرا دلخوش می کند .

در این روزها که دلخوشی هم دیگر بهانه می خواهد . در این روزهای سرد زمستان .

می توانم سطر به سطر یک پرنده را بنویسم بدون هیچ غلطی و حتی بی هیچ قلم خوردی . می توانم از یک نگاه بنویسم بدون هیچ انتظاری . یا از یک لبخند بدون هیچ اظطرابی . می توانم از یک باغ داوودی ، یک پنجره پر از شمعدانی ، از یک کوچه پر از اقاقی ، می توانم ازیک خانه بنویسم که یاس ها هنوز در آن نفس می کشند . می توانم از یک نگاه بنویسم که هیچ چیز جز صداقت ندارد . می توانم سطر به سطر از خنده های کودکانه ، از گریه هایی عاشقانه ، از غربت یک لحظه ی به ناگاه ، می توانم از تو بنویسم هنگامی که بی دلیل قدم هایت حساب و کتابشان به هم می خورد . می توانم از تو بنویسم زمانی که به ناگاه غریب می شوی . می توانم از تو بنویسم زمانی که سطرهایم خالی از عاشقانه اند ، اما هنوز عاشقانه اند . می توانم از تو بنویسم وقتی که یادت می رود . و چه زود یادت رفت .

تویی که امروز رفته ای. تا من باز با دلخوشی هایم خوش باشم ، با درختان نفس بکشم ، با برگها حرف بزنم . با سار ها پرواز را تجربه کنم . با قدم های یک کودک دوساله که رد پای معصومیت اند بر پیاده روهای این خیابان های بی روح ، سطر به سطر بنویسم . با نگاه یک پیرمرد نشسته بر صندلی های سرد یک بوستان حرف بزنم . با غزل ها ، با عاشقانه هایی که زمانی کسی ، که زمانی منی سروده بود آرام گیرم . و عجیب دلگیرم من این روزها ... .

می توانم امید داشته باشم . به حرف هایی که صادقانه اند . به لحظه هایی که صحیح و غلط ندارند و به سطرهایی که جز حرف های یک دل نباشند . می توانم امید داشته باشم . به یک روز پر از خوبی . به یک شهر پر از آدم هایی که هنوز نفس می کشند . به یک جمله ، وقتی کسی را سبک تر می کند . به یک گریه ، وقتی بغضی را می شوید و با خود می برد . به یک گل وقتی کودکی را خشنود می کند . به یک حق ، وقتی بخشوده می شود . به یک بدی ، وقتی از یاد می رود . درست مثل همان ها که ساده از یاد بردی . همانها که زود از یاد بردی . که شاید زود از یاد ببری . که انگار از یاد بردن عادتت بود و من نمی دانستم . می توانم میان تمام این مردم ، تمام این ها که قدم هایشان حساب برف ها را نا معلوم می کند ، میان تمام اینها تنها باشم ؛ و دلخوش . در این روزها که دلخوشی هم دیگر بهانه می خواهد . در این روزهای سرد زمستان .

روزگار غریبی است . روزگار غریبی است .

این روزها شب ها مدام تاریک تر می شوند و مردم مدام غریب تر. کیف ها بیشتر ، کفش ها بیشتر . حرف ها ، درس ها بیشتر . رنگ ها بیشتر . آسمان دلگیر تر ... . چه کسی یادش بود ، غایبِ قصه که بود ؟ من جوابش دادم : هر چه پروانه که بود !!!! و واجب است که بدانیم این روزها پروانه ها درست به همین زودی منتظر بهارند ، درست به همین زودی . در میانه های سرد و دلگیر زمستان .

سردی هوا را با تمام وجود احساس می کنم . سرمای این روزها و شیشه های نم گرفته ، خیابان های خلوت ، کوچه هایی که سخت است این روزها شمردن گامهایی که نثارشان می شود ، خاموشی گنجشک های صف بسته ی هر روز شریعتی ، مردمی که هوس نگاهی هم ندارند این روزها . منی که دیگرنه چای می نوشم و نه... . حسرت به دلِ نوشته هایم ماند ، سخنی باشد از لیوان های سرد شده . خنده ام می گیرد .

عاشقانه نوشتن همیشه هم آسان نیست . گاهی حرف هایی داری به وسعت آسمان ابری این روزها و کلماتی بیشتر از دانه های برفی که امروز بر زمین فرود آمده اند . راستی فکر می کنی چند دانه برف امروز زمین را به آسمان ترجیح داده باشد ؟ سرم را بالا می گیرم ؛ سفیدی زمین بیشتر شده است ، آسمان این روزها باخته است ، گاه برف ها هم حق دارند لابد که زمستان می شود !

چشم هایت را نگاه می کنم ، سطر به سطر حرف هایت را می شنوم و خنده هایت را زیر هر صفحه از عاشقانه هایمان می نویسم به شماره ، پا نوشت. یک ، دو ، سه ... . رجوع شود به همان منبع . منبعی که میان دستهایمان خلاصه می شود ، در یک نگاه ، میان یک جمله ی به ناگاه .

به سمت شیشه ی مه آلود و نم گرفته ی اتاق می روم . تمام سطر هایم به این انگشت ها خلاصه می شوند در سفیدی این شیشه ، زلالی یک سطر . می نویسم : دوستت دارم . ( نقطه )

قرار بود حرفی میانمان نماند . بگذار بگویم :

دانه دانه ی این برف ها

                        هوس های من است نازنین .

صورتت را لمس می کنند ، بوسه می زنند بر گونه هایت ،

 تو 

       سرخ می شوی .

... .

" عماد "

خیره می شوم به قدم هایت ، گام هایی که آرام تر می شوند به نا گاه ، نکند عقب بمانم . "سلام ."می گویم : " سلام . " و تو خوبی ، همین کافیست . همین ، کافیست . می خندی ، می خندم .می گویی ، می شنوم ، می شنوی و من می گویم . و می خندیم ، با هم . نگاهم به نگاهت می رسد ، گره می خورد ، فرار می کنم ، نمی دانی آخر چشمانت هوایی ام می کنند . چشمان پاک و بی آلایش ات . راستی ، گفته بودم که خنده هایت آن چهره ی معصومت را چه زیبا می کنند ؟

چقدر نزدیک شده ای امروز به دستانم - دستانی که شور گرمای دستانت بی تابشان می کند - ، چقدر ساده شده ای این روزها . چقدر زیبا شده ای .

نگاهت می کنم . می خندی ، می گویی ، می پرسی . و چه زود گم می شوند عقربه ها ، ساعت ها . خدایا ، این لحظه ها ، این خنده ها را از من مگیر . خدایا مرا شرمنده اش مکن . خدایا ... .

کسی چه می داند در دو سوی این میز چه می گذرد ... .

سطر هایت را می خوانم .

خوشحالم نازنین ، برای تمام آنچه امروز دیگر آزارت نمی دهد ، به خاطر تمام گره هایی که خورده اند . گره ایی که کور شده اند به عشق . به خاطر تمام این عشق ، تمام این محبتی که میان ماست . تمام آنچه ، نه بر قلم می آید ، و نه بر زبان .

... .

دوستت دارم نازنینم .

                            تو نیز

                                   از چشم هایم بخوان .

" عماد "

تمام نوشته هایم به کنار ، تمام این روزها ، تمام این حرف ها . اینجا را بخش می کنم از تمام آنچه دارم : 

سطری برای من ، که بگویم : دوستت دارم .

سطری برای این قلم ، بنویسد از زرد پاییز که: زرد پاییز هوس های عاشقانه ی خداست که این روزها دیگر خفا را تحملش نبود ، نماند  ،  فریاد زد ، سطری از عاشقانه های خدا شدی !

سطری متعلق به تو ،  به این روزها که هر بار تکرار می شوی ، درست به همین سادگی ،  درست مثل خودت  : روز میلادت مبارک !

بیا جلوتر ، حرف هایی بین من ، تو . حرف هایی که دیگران نشنوند :

 سطری هم سهم هوس های عاشقانه ی من باشد ، خیال چشمانت ، خنده بر لبانت :

بوسه ای بنشان انتهای این سطر ، گوشه ای ، کنار گونه ای ، شرم می کنم ، فریاد اما نازنینم که : دوستت دارم !

مهر می کنم کنار این آخرین سطر را : " محرمانه ! "

سلام

نام خداست . که چرکنویس های مرا پر می کند .

به نام تو .

تویی که هستی ، که می شنوی ، پناهم می شوی ، گاه اشک هایم ، گاه خنده هایم ، گاه بغض هایم را با تو قسمت می کنم .

به نام تو .

پاییز هم عجب بهانه ای شد . عاشقانه نوشتن همیشه سخت بوده است . عاشق بودن سخت تر . من این روزها عاشق تر . حسابمان بدانجا می رسد که این روزها سخت می گذرند خدایا . درد دل نکرده بودم تا به امروز . قلمم با کاغذ غریبی می کند . پاییز هم آمد تا برگ ها را درست جایی بریزد که حساب و کتابمان درست در نمی آمد . کم می آوردیم .

کم آورده ام خدایا . مثل هر بار که رو به سویت بوده ام . مثل همیشه .

شب هایم را پر کرده ای از مرغان مهاجری که می آیند این روزها و می روند ، بدون آنکه کسی متوجه شان باشد . یا نبودشان را بفهمد . شب های مه آلود ، هوس آلود این روزها بیقرارم می کنند . پاییز . پاییز و باز پاییز . بهار و خاطراتش ، تابستان و قرار های نا تمامش ، پاییز و این هوس هایش ، زمستان . سال و ماهم به نامت ، به یادت ، همیشه کم آوردم . همیشه رو به سویت ،همیشه روبرویم بوده ای . و تو پناهم ، و تو انتهای هر نگاهم ، و تو چراغ راهم ، امید و پایگاهم ... .

سر به هوا بودن گناه نبود وقتی کتاب هایمان را ورق می زدیم و از کبیره تا صغیر را ازبر بودیم و از تو می خواندیم . آخر چه می دانستیم که رفته ای آن بالا ها که نگاهمان را بربایی و هوایی مان کنی . چه می دانستیم که این نیلگون عاشق می کند ؛ عادت می دهد . تا به خود آمدیم ، عاشق بودیم . هوایی شده بودیم .

غریبی کردیم بر روی زمین و راهمان هم ندادی . خواستی که بسازیم . ساختیم . گفتی بسوز ، سوختیم . اما خدایا ... . شرط تمام آنچه از حسابِ مردی خوانده بودیم ، لقایت پس کِی ؟ آدم ها دلتنگ می شوند خدایا . یادت که نرفته است ، نه ؟

نگاهمان به نگاهی گره خورد در این میان و چه رشته ای را پی گرفتیم خدایا . چه می دانستیم که عاقبت ، آخرت ندارد بعضی رشته ها . فرشته .

و حالا محکوم ، و حالا تحت تعقیب ، به جرم سر به هوایی ، به جرم بودن ؛ هوایی ... .

من همیشه خواسته ام که نزدیکتر شوم ، حتی قدمی ، یه تویی که رهایم نکردی ، نمی کنی ، به تویی که تکیه ام تویی . تمام آنچه دارم .

من همیشه عاشق می مانم . سر به هوا ، هوایی .

و باز غزل می سرایم ، عاشقانه می نویسم ، به قصدِ رشته ای که پی گرفته ام .

فرشته .

حتی اگر عاقبت آخرت نداشته باشد . یادم نبود ، دم، گوشم ، زمزمه شد .

نزدیکتر بیا ، گوش کن :

" ما هم آخرت نداریم رفیق ، هستیم تا هست . و او هست . "

خرده نگیر . دوری نکن . من همیشه خواسته ام قدمی به او نزدیکتر باشم فرشته . شاید نمی دانستی !!! ... .

چه غربتی دلم را گرفته است . غروب بر غرب وجودم سنگینی می کند . یاد آن روز ها بغض گلویم را گره می زند نا گشودنی . نا شکستنی . پاییز بود که آمدی تا در دلم خانه کنی و ... . و هوس رفتن هم به سرت نزند . پاییزی مثل همین روزها . شبیه همین برگ ها .درست در همین شب های پر مهاجر این روزها بود که آمدی .

قدم هایم را در پیاده روهای کریمخان با چه بغضی می شمردم . یادت دلم را شرجی کرده بود و چه خوب پناهم شدند کوچه های قرنی . کوچه های نجات الهی و خلوت پایان ناپذیرِ گاه گاهشان در آن پاییزِ تلخ . چه می گفتم ؟.خیالت نرسد که حرف های دلم همه بر این کاغذ ها آمده اند . هزار هزار نوشته ام در این دل ماندند و رنگ کاغذ به خود ندیدند . که مردِ ... نبودم ... ، شاید . لحظه به لحظه ی چنارها و سایه هایشان که زمین زیر پایم را فرش نرم خواب و رویاهایم کرده بودند هنوز هم یادم است . کلیسایی که هوس هم نکردم از درش داخل شوم ، نکند هوایی شوم باز .خدا نکند راهم کج شود باز به کریمخان ، خدا نکند.

هرگز نگفتم . هرگز نفهمیدی . هرگز نگفتم از برگ های سرخ و زردِ پیچ در پیچِ حیران و نگاهی که گم می شد میان تمام این زیبایی ها . دلی که غرق می شد میان تمام این حرف ها که کسی نبود برای شنیدنشان . تنهاییم را عشوه های طبیعت پر می کرد . تنها بودم اما نفهمیدی . عاشق بودم اما ... . نگفتم از نیمه شبی که کنار آب ، با موج های خفته ، موج های سرد ... . هنوز هم بغض گلویم را می گیرد هر قدمی که نزدیک تر می شوم به آن طلوعِ مه آلود ، به آن طلوعِ پر حرفِ خاموشم .

مه آلودِ جاده های سبز و نم خورده ی شمال را هم نبودی که ببینی . وقتی که فومن و درختانش راهم را بسته بودند و امان نمی دادند نفسی بکشم . وقتی که گریه امانم را بریده بود و نشد قطره ای گونه ام را خیس کند . چقدر هوس ماسوله می کنم این روزها .

از خودم گفتم . از دیوانگی ام . از این که کسی هست در این نزدیکی ها که عاشق که نه دیوانه است . که کسی هست در این نزدیکی ها که ... .

می گویی نگفتم از خود

نگفتم از ... .

...

رفیق ، امروز ... تو ... .

نا رفیق نبودی تویی که می شناختمت .

انصاف نبود .

******************

چه غربتی دلم را گرفته است امروز . غروب بر غربِ وجودم سنگینی کرد . بغض گلویم را گرفت و دیگر نتوانستم بمانم حتی نزدیکِ این دنیای فریبنده ی صفر و یک های بی انتها . ایکاش کمی دیوانه تر بودیم . تنها کمی دیوانه تر . ایکاش کمی ... .

یادت هست آن روز را که از شب نوشتم ؟ از شب نوشتم تنها برای تو . تنها برای تو .

شاید امشب بروم ...

شاید امشب بروم زیر چناری نفسی تازه کنم .

هوس به سرم زده است امشب ، که بیایم . پشت دلت خانه کنم . هوس به سرم زده است بیایم ... .

 ******************

و

زندگی هنوز هم تنها یک بهانه است .

تنها یک بهانه . برای بودن .

برای

عاشق

بودن .