به نام خدا

بهار که بیاید نفس هایم را به همان اقاقی که سالها پیش در این نزدیکی ها بود خواهم سپرد ، تا سینه ام از نفس های خدا پر شود . بهار که بیاید بالهایم را خواهم گشود به سوی آسمانِ گاه و بیگاه ابری روزهایی که به نرمی می گذرند . پاهایم را به زمین خواهم بخشید ، وقتی قطره های باران روح خویش را به خاک بخشیده باشند . نرمی خاک را خواهم چشید ، به هنگام هم آغوشی با باران ، وقتی نفس هایشان به هم آلوده باشد.  و دل به شکوفه ای از آن درخت گیلاسی که دست هایم را همیشه ستوده است خواهم بخشید . ترنم یک نگاه بی وقفه را خواهم چشید ، آنگاه که تو به من خیره شده ای . و دست هایت آغوش گشته اند ، تشنه ی ضربان های قلب من. آنگاه لب هایت به ناگاه با لب هایم آشنا خواهند شد . و کمی از نفس های خدا ، همان قدر که سهم من بود ، به تو خواهم بخشید ، تا آسمانی شویم . لحظه هایمان را تقدیس خواهیم کرد . با ضربان هایمان . هدیه هایی که خدا به ما بخشید . و با تمام بخششی که داشته ایم از لحظه ای هم نفسی نخواهیم گذشت . دست هایمان با هم آشنا خواهند ماند . و سپیدی یک خواب زلال  را تجربه خواهیم کرد . در آنجا که جز ما کسی نیست . جز باران ، درخت گیلاس ، آسمان ابری ، خاک نم خورده ... .

*****
 در پس تمام دلواپسی هایی که دارم نگاهم همیشه به راه است ، نکند که بیایی و من هواسم نبوده باشد. آخر اینجا کمی دور است از تمام آنچه دیده ای . از تمام آنچه دانسته ای . صبح که می شود بی هیچ دلیلی چشمهایت را باز می کنی . نفس ها به سردی گراییده اند و نگاهی نیست که انتظار نگاهی را کشیده باشد . دست ها بی تجربه اند . لب ها هم . دل ها هم . قدم ها همیشه منظم اند . یادم نمی آید کودکی را دیده باشم خانه های به گچ کشیده ی روی پیاده روهای خیابانی را روی یک پا بشمارد. دست هایی را که انتظار گرمایی مضاعف داشته باشند . اینجا پاییز است . و هیشه هست . و بهار را کسی انتظار نمی کشد . دیوارها غرق در سکوتند . صبح ها هشت که می شود نه خیابانی شلوغ می شود ، نه مادری بیدار ، نه کودکی دلواپس مشق های نانوشته اش . سر هر کلاسی که می روی ریاضی است که می خوانند . کمی مکث کنی خواهی فهمید که تمام حد ها که گرفته اند به صفر متمایل است . همیشه کار به مشتق کشیده است . خطوط موازی تا بی نهایت . ظهر که میشود سر هیچ کوچه ای بوی غذا نمی شنوی . هیچ مغازه ای بسته نمی شود به شور یک دیدار بر سر میزی که چیده شده باشد ، و نگاهی که منتظر .دلم لک زده است برای روزی که غروب بیاید و چراغی قرمز ، خیابانی شلوغ ، کسی بی تاب ... . کلید هایم را آرام از جیب بیرون می کشم . صدای سایش فلز با فلز ... . چراغ ها را روشن می کنم . بی میلی مفرطی مرا به بی غذایی کشانده است . به سوی گنجه ای که سالها پیش با دست های خودمان ساختیم می روم . یادت که هست ؟ عکسی که گرفتیم . خنده ها که کردیم . حالا شده اند چیزی حدود صد و اندی عکس . و تمام آن خنده ها که کردیم . که هیچ وقت نخواهم شمرد . خسته ام . و این ها تمام آنچه دارم شده اند . و هزار ها سوال ... . از دوام دوستی ها بپرسی خواهم گفت که دوستی ؟ آخرین دوست تو بودی . همانی که در پس تمام دلواپسی هایم نگاهم به راه است ، نکند که بیایی و من هواسم نبوده باشد . و همیشه به اینجا که رسیده ام .... . می دانی رفیق . سالهاست که هر شب بر روی این صندلی خوابم برده است . و هر صبح اولین کار جمع کردن عکس هایست که روی میز ریخته اند ... . با تمام دلواپسی هایی که داشته ام .

*****

" آسمان از آن خداست. و باران تنها یک توقع . "
کوچکتر که بودم باران معنی دیگری داشت . یک نیاز بود . ابر ها نگاه خدا بودند که مرا به خود می خواندند . سایه ها سنگین تر بودند وقتی انتظار باران را می کشیدی . هوس ها زاده می شدند . بوی خاک که بلند می شد نفس هایم سرگرم یک خوشی بی پایان می شدند. بهار معنی پیدا می کرد ، تابستان زیبا تر می شد ، پدرم دلنشین تر می نمود . مادرم غمی عجیب را انتشار می داد . و من بی تابِ گنجشک ها بودم  ؛ نکند خیس شوند .
کوچکتر که بودم مهربانی معنی ساده تری داشت . دست ها نزدیک تر بودند . چهره ها تنها با خنده زیبا تر می شدند . دلگیر که می شدی به یک نگاه باز دلت را می شد ربود . با یک لبخند بهانه ها به دست می امد . سکوت سنگینی میکرد وقتی که نگاه هایمان دور می شدند . بغض ها کوتاه بودند و گریه ها به خنده می آمیخت . گاه اشک های خود را مزه می کردم . هر بار شور بودند . و هر بار باز حسی عجیب مرا به مزه کردن وا می داشت .
دیروز به این فکر می کردم که تنهاییهایمان چقدر مفرط شده اند . چقدر دور شده ایم . دست هایمان گویی که احساسشان را از دست داده اند . سرد شده ایم . بی تابی معنایی ندارد . هیچ شوری دل هایمان را به تپش نمی کشاند .  دروغ را آسان تر می گوییم و دیگر کسی با خود کلنجار نمی رود . بستگی هایمان را از دست داده ایم . سخت شده ایم .
دور وقتی است که نگاهی دلهره هایم را کمتر نکرده است . تجربه ای از یک نیاز زیبا نداشته ام . باران اهمیت خود را از دست داده است . شب ها سر بلند نکرده ام به نیت دب اکبر . چشم هایم به دنبال ستاره ام نگشته اند . نوری مرا به خود نخوانده است .
دیشب به این فکر می کردم که سالهاست که صفحه های هیچ کتابی را نبوییده ام . یادش بخیر ، کوچکتر که بودیم ، کتاب ها و بویشان زمستان را پر می کردند . مهر را معنی می بخشیدند . به شعری دلخوش بودیم . و به یک ستاره ی پنج گوش قرمز روی مشق هایمان ... .
دیشب به تو فکر می کردم . و به یک روز آفتابی . به وقت تابستان . و به یک خیابان شلوغ . به دوری های ناگریز . به حرف های ناگزیر . دیشب به تمام اطلسی هایی که دورهاست به یادشان نبوده ام اندیشیده ام . و به تمام لحظه های بی حساب . دیشب به تمام حرف های اشتباه اندیشیده ام .
شاید ندانی ، نفس هایم سنگین شده اند ، مرا به یاد سرب می اندازند . بغضی نیست اما احساس خفگی می کنم . شوری در من زاده نمی شود . بهانه ای برای لبخند نیست ، اجباری هم . وقت که می گذرد ، اما زندگی نمی گذرد . حرف که می زنم ، اما حرف حساب نیست . بی حساب هم نیست . دیگر اصلا دلم اهل حساب و کتاب نیست . گاهی به این فکر می کنم که این حرف ها پیگرد قانونی دارد . بعد به یاد تمام سبزی های زندگی ام می افتم . و به روزهای پر از برگ های خشک شده ی جلوی خانه مان . و به یاد سپوری می افتم که هیچ کس خبر از غیبت چند هفتگی اش ندارد . حتی اگر برگ ها بر روی زمین مانده باشند . که انگار که کسی دلواپسش نیست .
آسمان از آن خداست . و باران تنها یک توقع . خرده نمی گیرم . دنیا همین است که هست . روزها می گذرند و هر روز سرد تر از دیروز . زمستان نزدیک شده است ، و من باز در میانه های پاییز ، آنجا که زمستان قدم هایش نزدیک تر می شوند ، هوس باران کرده ام . حرف هایم بارانی شده اند . نوشته هایم بوی خاک می دهند . اینها همه یک نیاز است ، خوب می دانم . می دانم ، باز هم روزهای بارانی خواهند بود . بوی خاک باز هم در حیاط خانه مان خواهد پیچید . باز هم گذارم به باغ های دوران کودکی خواهد افتاد . اقاقی ها را خواهم دید ، نزدیک به آسمان . حرف های خدا را خواهم شنید . و امیدوار خواهم بود . به لحظه هایی ساده تر . روزهایی صادقانه تر . دست هایی نزدیک . به یک مهربانی بی حساب . باز هم گرمی یک نگاه مرا درگیر خود خواهد ساخت . و با یک خنده سبز خواهم شد . سبز خواهم ماند . بی هیچ توقعی . بی هیچ ارزویی . و بی هیچ انتظاری . 

پاورقی : دانلود  Bill Douglas - Karuna ( توصيه ميكنم گوش بديد )

.( نقطه )